Publicadas ena premsa locau (La Nouvelle République, L'Essor Bigourdan) eras cronicas d'Aigaberdenc "Adishatz Monde !" que son portadas per Renat Capdevièla. Que las podetz tanben tornar trobar sus era pagina facebook d'Aigaberdenc pilotada per Rémy Sirvent.
Cronica n° 100
UN CENTENAT QUE’S HESTA !
Òc, aqueste jornau, eth vòste jornau qu’a dejà hèit paréisher cent cronicas en seguida dera Associacion ‘’Aigaberdenc’’ escrivudas en lenga nosta e non s’èra practicament james hèit en Bigòrra. Que pensam qu’ei importent de mercar eth còp.
Lavetz, en premèr, que volerim díser un gran mercès a Mossur Arnaud Paul e ara sua equipa qui an permetut tot aquerò e qui an sostengut dab estrambòrd aquestas cronicas tostemps passadas en bona plaça.
En segond, tanben, plan segur, un gran mercès aths leguidors qui pòc a pòc an hèit un petit esfòrç tà compréner-las e tà compréner era grafia utilisada (Grafia classica occitana, e a còps, G.F.F : grafia fonetica francisada). Que n’i a qui nos an escrivut tà encoratjar-ns a continuar. Que n’i a qui envian cronicas. Qu’arrecauha eth còr.
Era nosta associacion (coma er’ associacion ‘’Parlem’’ e d’autas) que prepausa tanben cors de lenga a Sent Savin (Mairia), tots eths quinze dias, eths dijaus a ser, de 18h a 20h. Qu’at sabetz, qu’a coma finalitats :
‘’Neishença o arreneishença ara lenga e cultura nosta // Coneishença e arreconeishença dera lenga e cultura nosta’’.
Tà nos, n’ei pas un combat de darrèra-garda. N’èi pas un combat, d’alhurs. Qu’ei sonque ua desmarcha normala, digna, justa, tranquilla e assegurada, (mèma devath eras criticas e eths desnigraments deths conformistas e deths fatalistas condicionats despuish tostemps) tà hèr víver fièrament quauquarren qui nos davanteja, qui nos ei estat balhat, qui nos despassa e qui nos defeneish. Ne superiors, ne inferiors, ne mes bons, ne mes maus, sonque nos, dab era nosta identitat serena, aubrida e gaujosa (qui vau autan que d’autas : « Se n’i a qui an çò qui an, qu’èm çò qui èm ! » ditz Nadau).
En aqueste monde drin hòu, drin cartahòu, qui muda a hum de calhau, mes totun qui’s sembla e s’unifòrmisa de mes en mes, qu’ei indispensable de gardar eth sué petit monde, era sua amna. E puish, tot que vira talament viste qu’era darrèra-garda que s’arretròba sovent ar’ avant-garda. Lavetz !
Uei, petit a petit, ens camps e ens caps, que s’installa era monocultura e, tot, tèrra e cervèths, que s’apraubeish. Que i a pressa ! Viste, tornèm ara policultura e que vivien eras nostas lengas tan beròjas!